بنده بارها گفته‌ام كه ما ننگمان نمیكند شاگردى كسى را بكنیم و یاد بگیریم؛ اما ننگمان میكند كه خیال كنیم همیشه باید چشمهاى ما آزمندانه، آرزومندانه، با احساس حقارت نفسى، به دست دیگران، به فكر دیگران، به كار دیگران باشد. این چیز بدى است؛ این را باید ریشه‌كن كرد.